Nie wiem, czy kiedyś to przeczytacie.
Wychodziliśmy na patrole w nadziei, że was znajdziemy.
Zastanawialiśmy się, gdzie jesteście.
Nie mogłam was znaleźć. Aż pewnego dnia znalazłam to miejsce.
Jest tu bardzo spokojnie.
W tym miejscu obawa, że was już nie spotkam, mnie nie nachodzi.
Czuję, że jesteście gdzieś niedaleko i wkrótce się spotkamy.
Będę tu przychodzić w nadziei, że któryś z was wróci.
ZAPOMNIANA ARMIA
„Przelej dla mnie krew, a ja dam ci wolność”.
To okrzyk bojowy Indyjskiej Armii Narodowej,
która była iskierką nadziei w mrocznych czasach.
Jej żołnierze nigdy nie przerwali walki
o wyzwolenie Indii.
Władze brytyjskie zakazały podawania jakichkolwiek informacji o INA
i obdarzyły ją przydomkiem „Armia Zdrajców”.
OKOLICE MAYMYO, BIRMA ROK 1944
Maya.
GRANICA INDYJSKO-BIRMAŃSKA ROK 1996
Niedaleko jest szkoła.
Ale roi się tam od patroli wojskowych.
Musimy się pospieszyć.
To jest droga do szkoły?
Nie, do szkoły idzie się tamtędy.
Potrzebuję czasu.
Muszę coś sprawdzić.
Dobrze. On cię tam zaprowadzi.
Ale musimy działać szybko.
Nie spałeś, odkąd tu dotarłeś.
Surinder...
Gdy tylko zamknę oczy, widzę trupy.
Wiesz, jak to jest umrzeć z głodu?
Widziałaś rany Arshada, prawda?
- Ciekła z nich ropa. Miał robaki. - Arshadowi nic nie grozi.
- Nic mu już nie grozi. - Robaki.
Roiło się w nich od robaków.
Nie mieliśmy co jeść.
Szliśmy przed siebie. Bez końca.
A potem zaczęliśmy napotykać ciała naszych towarzyszy.
Rozkładające się trupy.
Straciliśmy tysiące żołnierzy.
A ja przeżyłem.
Przegraliśmy. A jednak przeżyłem.
Wyczekiwałam cię każdego dnia.
Wszystkie uczucia do ciebie zawarłam w listach.
Wierzyłam, że kiedyś je przeczytasz.
Ale nie napisałam wszystkiego.
Bo są rzeczy, których nie da się ująć w słowa.
Można je tylko poczuć.
Uciekaj stąd!
Giń, sukinsynu!
- Cholera! - Uciekaj!
A masz, skurwielu!
- Sir? - Tak?
Ten nalot miał pomóc armii brytyjskiej.
Rano dotrze tutaj jeden z ich oddziałów.
Jakie są rozkazy?
Dowództwo zdaje się na pański osąd.
Możemy się wycofać do Rangunu
albo spróbować powstrzymać Brytyjczyków.
Sodhi!
Arshad!
Mamy za mało amunicji.
To koniec! Zginiemy!
Ma rację. Nic nam już nie zostało.
Naprawdę nic, gnojku? Nie umiesz walczyć?
Co ty wyrabiasz? On ma rację!
Japończycy nic nam już nie wyślą!
Są już w Rangunie!
Spójrz na nich!
Jeśli tu zostaniemy, zginiemy!
Niczego tu nie osiągniemy.
Słucham?
Co niby chcesz osiągnąć?
Ci wszyscy ludzie...
Wszyscy, którzy zginęli...
Ci, którzy umierali w cierpieniach w dżungli...
Ich ofiara nic dla ciebie nie znaczy?
Przypomnij sobie słowa Netajiego!
„Przelej dla mnie krew, a ja dam ci wolność”.
Netaji nakazał nam przelać krew!
Bez niej nie odzyskamy wolności!
Musimy zapłacić tę cenę.
I tak się stanie!
Nie tylko dziś. Zrobimy to tysiąc razy!
Nieważne, czy dotrzemy do Delhi.
Ważne, by wieść o rewolucji tam dotarła!
Nasi ranni wrócą do Rangunu.
Regiment Rani Jhansi o to zadba.
Pozostali
zatrzymają Brytyjczyków na tak długo, jak to możliwe.
Pewnego dnia naród przypomni sobie o naszym poświęceniu.
Mogą go nie rozumieć.
Ale będą o nim pamiętać!
Po wojnie ukrywałam się w Maymyo.
Szukałam cię, ale brytyjscy szpiedzy
ścigali żołnierzy INA.
Musiałam zmienić nazwisko. Nazywam się Janki.
Powiedziałeś mi kiedyś, że w tej walce każdy ma własny front.
Maya zginęła...
A jej miejsce zajęła Janki.
Ona wciąż walczy o wolność.
To jest teraz mój życiowy cel.
Dlatego otworzyłam szkołę w Maymyo.
Dziewczęta nazywają mnie „babcią”. Teraz to one są żołnierkami.
Nauczyłam je walczyć i wierzyć w siebie.
Tak jak Netaji uczył nas.
Maya...
Idź.
Do zobaczenia.
Dbaj o siebie.
Jeśli ty będziesz bezpieczna,
on będzie miał powód,
by żyć.
Indie zwyciężą!
Nie.
Znał pan babcię Janki?
Tak.
Niestety
bardzo krótko.
Ludzie powiedzieli mi, że się spóźniliśmy.
Rok wcześniej wojsko znów wtrąciło ją do więzienia.
Gdy wróciła, cztery miesiące temu, była bardzo chora.
A potem, po kilku dniach...
Co robisz, Arshad?
Dawno nie widziałem swojej pięknej facjaty.
Sprawdzam, czy deszcz jej nie zmył.
Sodhi!
Pieprzone dranie.
Na prawo!
Oszczędzać amunicję!
Osłaniajcie mnie!
Arshad!
Wstawaj. Nic ci nie jest?
Wyciągnij mnie stąd! Jestem cały połamany.
Wstawaj, Arshad.
Nic mi nie jest. Idź.
Zamknij jadaczkę.
Sodhi, nic mi nie będzie. Bierz broń i idź!
Nie umieraj mi, bo cię zastrzelę.
Pummey!
Odsuń się!
No już, rusz się!
Gdy byliśmy mali, pytaliśmy babcię, czyje to zdjęcie.
A ona odpowiadała bez wahania: „To mój ukochany”.
Nie zapomnę jej uśmiechu.
Dlaczego nigdy jej nie szukałeś?
Byłem jeńcem.
Straciliśmy wszystko.
Było nas siedemnaście tysięcy. Wsadzili nas do więzienia w Indiach.
Zabrali nas do Czerwonego Fortu w Delhi.
Sądzono nas za wywołanie wojny z Imperium Brytyjskim.
Nazwano nas Armią Zdrajców.
Jednak podczas procesów na jaw zaczęły wychodzić fakty,
które zbulwersowały opinię publiczną.
Tysiące Hindusów wyszło na ulice.
Żołnierze indyjskiej marynarki wojennej wszczęli bunt
i okrzyknęli się Indyjską Marynarką Narodową.
W całym kraju odbyły się demonstracje poparcia dla INA.
Brytyjczycy zrozumieli,
że bez wsparcia indyjskich żołnierzy
Imperium nie przetrwa.
Gdy wyszedłem z więzienia w 1947 roku,
zrozumiałem, że jestem uchodźcą we własnym kraju.
Mój dom był już poza granicami państwa.
W Pakistanie.
Straciliśmy wszystko. Armia nie chciała nas przyjąć.
Nie mogli tego zrobić.
Byliśmy przecież zdrajcami.
Sytuacja poprawiła się po pięciu latach.
Udało mi się wrócić do Singapuru w 1952 roku.
Chciałem odnaleźć Mayę albo chociaż dowiedzieć się, gdzie jest.
Nie udało mi się.
Wyruszyłem do Birmy, ale panował tam stan wojenny.
Nikogo nie wpuszczano.
Próbowałem. Raz nawet przeszedłem przez granicę.
Ale miałem pecha. Złapali mnie
i deportowali.
Aż pewnego dnia...
w końcu się poddałem.
Odechciało mi się żyć.
Odwróciłem się od wszystkich.
Przestałem funkcjonować.
Ona – nie.
Maya walczyła dalej.
Wszyscy poświęciliście się dla ojczyzny.
Dla marzeń o wolności.
Maya nadal walczyła o wyzwolenie.
A co ty osiągnąłeś?
Co ci dała ta bitwa?
Niech twoje pokolenie to oceni, Amar.
Walka o wolność nie jest taka trudna.
To było nasze zadanie.
Ale walka o to, by tę wolność utrzymać,
jest o wiele trudniejsza.
I to wy musicie tę walkę podjąć.
Zrobimy sobie zdjęcie w Delhi.
W Czerwonym Forcie.
Niech się dzieje, co chce.
Obiecuję, że będę walczyć.
Słyszeliśmy, że żołnierze nadchodzą.
Mogą dotrzeć do szkoły. Musimy uciekać.
Nieopodal jest granica. Pójdziemy dżunglą.
Dobrze.
Szukajcie tam. Ruchy!
Szybciej!
Ruszać się!
Nie dam rady iść dalej.
- Nie zostawimy cię! - Nie dam rady!
Nie macie wyjścia, Amar.
Nie zostawimy cię.
Nie słuchacie mnie!
Złamałem nogę. Nie mogę iść dalej!
Nie marnujcie czasu.
Tam jest granica.
Musicie się tam dostać
i wezwać wojsko indyjskie na pomoc.
Ja się ukryję. Nic mi nie będzie.
No, już. W drogę! Rani, wytłumacz mu to!
Nie zostawimy cię tu samego.
Jeśli ty zostajesz, to ja też!
Amar, zrozum.
Jeśli tu zostaniecie, zginiemy wszyscy.
Zaufaj mi! Bardziej pomożesz, jeśli stąd uciekniesz.
- On ma rację. - Uciekajcie!
Ruszajmy, bo zginiemy.
- Idziemy po pomoc! - Biegiem! Bądźcie dzielni!
SODHI WALCZYŁ RAMIĘ W RAMIĘ Z TYSIĄCAMI ŻOŁNIERZY INA,
KTÓRZY ZGINĘLI W WALCE O WOLNOŚĆ INDII.
26 000 ŻOŁNIERZY INDYJSKIEJ ARMII NARODOWEJ
ODDAŁO ŻYCIE ZA WYZWOLENIE KRAJU.
ŻADEN Z OCALAŁYCH NIE ZOSTAŁ PONOWNIE WCIELONY DO ARMII.
MIMO PRÓŚB I PETYCJI RZĄD NIE PRZYZNAŁ ŻOŁNIERZOM
ARMII WYZWOLEŃCZEJ RENT KOMBATANCKICH.
Z CZASEM INDYJSKA ARMIA NARODOWA STAŁA SIĘ
ZAPOMNIANA ARMIA